Op het Zeeuwse eiland Tholen is Rien Burgers (78) een bekende verschijning. Overal en nergens duikt hij op met zijn camera’s. Al meer dan veertig jaar legt hij alles vast voor de lokale omroep. Daar kwamen later ook nog twee lokale kranten bij en een drukbezochte Facebookpagina. Deze vrijwillige fotograaf kreeg tijdens de lintjesregen 2026 een koninklijke onderscheiding.
Lid in de Orde van Oranje-Nassau sinds 24 april 2026
(tekst loopt door onder afbeelding)
Hoe is de passie voor fotografie en videografie ontstaan?
“Ik kreeg mijn eerste Kodak-camera toen ik tien jaar oud was, en een Pentex-spiegelcamera op mijn vijftiende. Dat was geweldig. In 1983 kwam de videografie op en begon ik daarmee. Samen met mijn vrouw legde ik bruiloften en feesten vast. Mijn vrouw moest daarmee stoppen door ziekte.”
Meer dan veertig jaar draait u al mee bij de Lokale Omroep Tholen. Hoe kwam u daar terecht?
“Soms werd ik gebeld om iets vast te leggen. Maar meestal ging ik zelf overal op af. Als er in de krant een evenement werd aangekondigd, was ik daar. Dat werd steeds groter, omdat ik ook voor twee kranten fotografeerde.”
Waarom vindt u het zo belangrijk om alles vast te leggen?
“Dat kan ik eigenlijk niet uitleggen. Ik vind het vooral mooi om onder de mensen te komen. Je hoort zoveel verhalen, die je vastlegt. Inmiddels heb ik een enorm archief thuis, met een tijdsbeeld van ruim veertig jaar Tholen. De gemeente vroeg mij: ‘Wat ga je daarmee doen, als je er niet meer bent? Gooien de kinderen het dan weg?’ Daarom ben ik bezig om alles over te dragen aan het gemeentearchief.”
Tijdens de lintjesregen kreeg u een koninklijke onderscheiding. Was u verrast?
“Tjoh… enorm! Ik fotografeer al jaren de lintjesregen voor de gemeente. Maar nu was ik net geopereerd aan mijn heup en daarom was ik thuis. Ik vond het zo jammer dat ik dit niet kon doen. Mijn vrouw zei: ‘We gaan buiten zitten.’ Helemaal een tafeltje klaargezet. ‘Waarom aan een tafeltje?’ vroeg ik. Nou, de kleinkinderen zouden komen. Ineens ging de poort van de achtertuin open. Ik draaide me om en zag de burgemeester, met een camerateam en alles. ‘Nu ben ik de klos!’ dacht ik. Nu stond ik een keer vóór de camera, in plaats van erachter.”
Wat betekent de koninklijke onderscheiding voor u?
“Ik vind het een grote eer. Ik begreep eerst niet goed waarom, was ik dan zo bekend? Ik was helemaal beduusd en had tranen in mijn ogen. Het mooiste vond ik het blauwe koffertje dat ik kreeg. Dat zat vol met krantenknipsels, kaarten en brieven. De speech van de burgemeester kreeg ik later mee op papier. Dat koffertje bewaar ik goed!”